سیستم تحقیقات بسته پسته در ایران

سیستم تحقیقات بسته پسته در ایران

نوشته: مهندس محمد جمالیزاده-کارشناس ارشد بیماری شناسی گیاهی عضو انجمن پسته ایران

Email: mojamalizadeh@yahoo.com

هشدار: هر گونه استفاده از این مطالب باید با ذکر منبع یا اجازه رسمی نویسنده باشد

کشور عزیزمان ایران از بسیاری از جهات مثبت و منفی رکورد دار آمارهای جهانی است. کلا مملکت ایران مملکتی است عجیب و غریب! کشاورزی ایران با آنهمه گستردگی منابع و داشتن مزیت های نسبی متاسفانه از کشاورزی و علوم جدید آن عقب مانده! محققین کشاورزی ارتباط چندانی با هم ندارند و تحقیقات تیمی در مورد کشاورزی امری است محال و هر کس ساز خود را می زند! در بسیاری از تحقیقات مربوط به علوم کشاورزی زمانی که یک محقق روی یک پروژه کار می کند تحقیقات خود را بصورت مقاله در می آورد و روی تحقیقاتی که فرد دیگری انجام داده دوباره تحقیق نمی شود و ادامه یک تحقیق را سایر محققین ادامه می دهند!! در ایران هر محقق دفتر و دستک خاص خود را دارد و زمانی که به شهرت و محبوبیتی می رسد سایر محققین را به هیچ می انگارد و بجای ادامه تحقیقاتی که محقق قبل از خود انجام داده و نتایج آن را بچاپ رسانده کلا سیاست تخریب را در پیش می گیرد و حتی کارخانه ای تاسیس می کند و اجناس بنجل را با نفوذی که دارد به کشاورزان بیچاره می فروشد؟!. محققین ما تحقیقات هم را قبول ندارند و گاها نظرات بسیار متناقض هستند! فرهنگ کار تیمی و گروهی تحقیقاتی در ایران بسیار ضعیف است و حتی می شود گفت وجود ندارد!! برای پیشرفت هر علمی و هر کاری باید درها را گشود و از مجموعه نظرات استفاده کرد. ایده های نو و خلاقانه را باید قابید و تکیه بر تحقیقات کلیشه ای بخصوص در مورد پسته امری اشتباه است. کل سمینارها و کنفرانس های علمی در مورد پسته کاری را 2 یا چند نفر خاص برگزار می کنند انگار که مادام العمر باید این سمینارها را برگزار کنند دکتر فلان و مهندس فلان. در هر شهری که می روند همان مطالب تکراری و خسته کننده را بارها و بارها تکرار می کنند. مراقبت بهاره باغات پسته" مراقبت زمستانه درختان پسته" پسیل پسته چیست؟!! و .....اینها را همه می دانند و بارها شنیده اند!. کسی نیست بگوید که آقا یک حرف نو  بیار؟ چقدر می خواهی مکررات را تکرار کنی؟ سیستم تحقیقات پسته در ایران یک سیستم کهنه و خسته کننده شده و باید افکار نو را جایگزین کرد و ایده های بلندپروازانه را بال و پر داد؟ در ژورنال انجمن پسته ایران و نوشته های تحقیقاتی مربوط به پسته همیشه 2 یا نهایتا 4 و 5 نفری هستند که مطالب را می نویسند؟ چرا نباید افراد جدید را وارد کار کرد و از ایده ها و مطالب آنها سود جست؟ دنیای علم و تحقیقات دنیایی است بسیار وسیع و ناشناخته و چه خوب می شد مکانیزم هایی درست می شد که افراد علاقه مند به کار و دلسوز و محقق را بکار دعوت می کردیم؟ یعنی در کل ایران و این همه محقق پسته و افراد علاقه منده به پسته افراد دیگری وجود ندارند که به صحنه بیایند و ما از نظرات آنها استفاده کنیم؟ اگر اینچنین باشد که واویلاست؟ بارها و بارها آرزو داشتم که وبلاگی یا وب سایتی مشابه وبلاگ من وجود داشت که بنده از مطالب آنها بهره برداری می کردم و حتی با هم تبادل نظرات و ایده ها می شد. چه کنیم که وبلاگها و سایتهای مشابه به گرد پای این وبلاگ هم نمی رسند!! وبلاگی با دهها مقاله تحلیلی در مورد پسته ایران و مشکلات آن!-البته این نشانه خودستایی بنده حقیر نیست-بنده اینقدر که از انتقادها و ایرادات به مطالب وبلاگ خوشحال می شم از تعریف و تمجیدها خوشحال نمی شم! از جمود فکری و نداشتن حرف نو بخصوص در رشته کاری خودم بیزارم و سعی می کنم همیشه اطلاعاتم بروز باشد که البته امیدوارم اینچنین باشد! همیشه این فرهنگ وجود داشته که با تخریب دیگران از خود پلی بسازیم و از آن بالا برویم! آیا این ایده درستی است ابدا چنین چیزی قابل قبول نیست؟ بقول معروف "چاه مکن بهر کسی" اول خودت بعدا کسی". ما در دنیا داعیه دار صنعت تولید و صادرات پسته هستیم و درآمدهای ارزی پسته ایران چیزی نیست که بشود براحتی از آن چشم پوشی کرد!! با این همه اهمیت پسته و نقش تحقیقات پسته متاسفانه جای محققین زبده و دلسوز واقعا خالی است!! جای کار برای تحقیقات پسته در ایران بسیار زیاد است و متاسفانه روز به روز عقب ماندگی ما در مورد پسته بیشتر می شود. این مایه یاس و تاسف نیست که مشکل شیره خشک یا پسیل پسته ایران را باید شرکت بایر آلمان حل کند!! اینهمه محقق و دفتر و دستک چیکار می کنند حتما "یک قل دو قل بازی می کنند". بر خلاف تصور عموم که فکر می کنند درخت پسته پیچیدگی چندانی ندارد باید یادآور شد که درختان پسته دارای رموز بسیار زیادی هستند که بیشتر آنها ناشناخته اند! اساس رفرنس ها و تحقیقات ما در مورد پسته مربوط به آمریکاییهاهاست! چرا آمریکا نباید از تحقیقات ما در مورد پسته استفاده کند؟ جواب این سوال بسیار آسان است. چون متاسفانه بیشتر تحقیقات ما در مورد پسته دیتاسازی هستند و با آنهمه دیتاسازی و تقلب باز هم ژورنال ها پاکستانی و هندی هم برای چاپشان پول طلب می کنند!! چرا نباید حداقل 10 مقاله علمی در سال در مورد پسته ایران در ژورنالهای مطرح دنیا چاپ شود؟! البته محققین هم مشکلات خاص خود را دارند از جمله کمبود بودجه تحقیقاتی و بوروکراسی پیچیده! متاسفانه بودجه تحقیقاتی چندانی در مورد صنعت پسته ایران خرج نمی شود و کلا بخش دولتی تحقیقات پسته در ایران چابک و کارآمد نیست. جای مراکز تحقیقات خصوصی پسته در ایران بسیار خالی است و علت آن هم این است که متاسفانه حمایتی از جانب کشاورزان که بیشترین فایده از تحقیقات پسته نصیب آنها می شود هیچ استقبالی از اینچنین مراکزی نمی کنند. بودجه بسیاری از مراکز تحقیقاتی کشاورزی در دنیا توسط خود کشاورزان تامین می شود و حتی بسیاری از آنها در بورس دانشجویان کشاورزی با استعداد با هم رقابت می کنند اما در ایران هم دانشجویان کشاورزی و هم خود کشاورزان ول معطلند و این هم یکی از عجایب کشور عزیزمان ایران است. دانشجویان کشاورزی که از دانشگاهها فارغ التحصیل می شوند سواد کاربردی ندارند و یکسری از حرفهای کلیشه ای را در دانشگاه می خوانند و بس. ارتباط صنعت پسته با دانشگاهها و مراکز تحقیقاتی بسیار ضعیف است و بسیاری از استعدادها تلف می شوند. نبود دانش و سواد لازم موجب شده که با این همه باغات پسته وسیع در ایران هم کشاورزان ضرر کنند و هم فارغ التحصیلان رشته های کشاورزی بیکار باشند!! دهها و صدها شرکت کشاورز باید در مناطق پسته خیز تاسیس می شد و کشاورزان و کارشناسان را دوش به دوش هم در جهت افزایش راندمان باغات پسته سوق می داد اما ببینید حالا وضع چه جوریه!! درد دل ها زیاد و مثنوی 70 من. به امید فردایی بهتر برای صنعت پسته ایران.

  
نویسنده : محمد جمالیزاده تاج آبادی ; ساعت ٩:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٧/٢٠
تگ ها :

دریافت کد وضعيت آب و هوا


  FEED